Earth hour – heart power

 In Varia

Dat Earth hour 2018 mij zo’n cadeau zou geven had ik niet zien aankomen. Te meer omdat ik Earth hour zelf maar 2,5 uur voor aanvang ontdekte. Ik las erover op Facebook en besloot eraan mee te doen: zaterdagavond 24 maart het licht doven voor een uurtje voor een (hopelijk lang) leefbare wereld.

Maar eerst nog koken én een uurtje strijken. Naar goede gewoonte combineer ik dat laatste met een podcast of een documentaire. Mijn keuze viel deze keer op de docu ‘The power of the heart’ (2014). Nu ben ik niet zo’n fan van cheesy films (hij is van de hand van dezelfde director als ‘The secret’) maar deze wilde ik graag zien omdat ik een twee-tal weken geleden voor de zoveelste keer over hartcoherentie struikelde dat ik deze keer niet anders kon dan me er verder in te verdiepen.

Ja, ik weet het, dat had ik wellicht allang moeten doen, maar voor alles is een moment (of niet). Blijkbaar is dus nu mijn ‘hart-periode’ aangebroken. Daarom ging ik onderzoekend, ontdekkend, leergierig als ik ben op gezette tijden aan de slag met het verleggen van mijn aandacht naar mijn hart, vijf tellen in en vijf tellen uitademend, en daarbij één van de vier krachtigste hart-gevoelens oproepend: dankbaarheid, appreciatie, zorg of compassie. Toevallig (of niet, knipoog) kon ik na het toepassen van deze techniek al twee keer genieten van prettige neveneffecten in de vorm van een onderhandeling met triple win oplossing tussen ruziënde mannen, en een vrije parkeerplaats op een overbevolkt congres waar ik mocht spreken en waarvoor ik mea culpa te laat vertrokken was.

Het moet zo ergens tussen het laatste bloesje en de eerste broek geweest zijn dat in de tot dan toe zeker oké, maar nog niet wauw, documentaire Immaculee Ilibagiza het woord nam. Deze Ruandees-Amerikaanse vrouw wist op één of andere manier voor mij verborgen te blijven, tot nu. Haar woorden kwamen binnen, en daarmee bedoel ik niet zomaar floep langs mijn oren waar ze door mijn brein tot iets begrijpelijks vertaald werden. Haar woorden kwamen binnen in elke cel van mijn lijf. Ieder haartje op mijn lichaam richtte zich kaarsrecht op in z’n haarzakje. De rillingen verkenden de maximum toegelaten snelheid op de weg tussen mijn kruin en mijn stuitje. Wat zij bereikte door in mens-onterende omstandigheden te moeten overleven, omstandigheden die mijn kleine verstandje lichtjaren te boven gaat… Zij overleefde 3 maanden van onderduiken tijdens de genocide in Ruanda (1994) in een badkamer van 0,91 bij 1,20 m samen met 7 andere vrouwen, en kwam er na haar bevrijding uit als een ander mens. Als iemand die in staat was de moordenaar van om en bij de 400 mensen, inclusief haar familieleden, te vergeven.

Mijn tranen rolden over mijn wangen toen ik de documentaire op pauze zette, wat kaarsen aanstak, het licht doofde en onder een warm dekentje in prayer pose ging zitten. De eerste minuten liet ik de ontgoocheling inwerken die de vaststelling dat mijn gemeente niet meedeed aan Earth hour had opgeroepen. Daarna kwam de boodschap van Immaculee Ilibagiza terug onder mijn aandacht samen met een aantal bijzondere gebeurtenissen in mijn eigen leven.

Het eerste wat in me opkwam was het blog dat ik ruim twee jaar geleden schreef over vergeving. Want ja, ik heb mezelf vergeven dat ik destijds zo slecht voor mezelf gezorgd heb. Iets wat blijkbaar niet zo gemakkelijk is, leerde ik ondertussen van mijn coachees enerzijds en uit andere persoonlijke situaties anderzijds. Hoe kom je daar eigenlijk ook toe, tot vergeving? Ik dacht altijd dat ik dat ‘gewoon’ gedaan had. Maar hoe precies? Dat kon ik toch niet exact vertellen. Maar nu besef ik dat het komt omdat ik door het schrijven van mijn boek, door het delen van mijn verhaal én de vele reacties die ik daarop kreeg, eindelijk (zij het onbewust) compassie voor mezelf kon voelen. Via die compassie kwam ik bij de vergeving.

Een andere, veel recentere gebeurtenis, trof me onlangs in de auto, onderweg naar huis na een yoga les waarin we inwerkten op het hartchakra. Nog voor mijn motor goed en wel warm was gedraaid zat ik al met waterlanders. Waar kwamen die ineens vandaan? Ik had hen niet opgeroepen met mijn gedachten. Ze waren niet eens echt verdrietig van aard. Integendeel. Toen ik even echt ging voelen, stelde ik een golf van vergeving vast, voor bepaalde personen die mij de voorbije jaren heel diep gekwetst hadden. Dit soort vergeving (ik ben vast een new-be op dit vlak) heb ik nooit eerder ervaren. Als een warme wolk, binnen in mij maar ook rond mij, de auto vullend. Helend, verzachtend, bevrijdend. Niet ‘bedacht’, maar door mijn hart gegenereerd.

Een derde gebeurtenis dateert van mijn Vision Quest vorig jaar begin juli. De laatste nacht van vier dagen en nachten al vastend in afzondering ‘overkwam’ mij iets heel bijzonders. Al die uren die ik door had gebracht op de scherpe harde rotsen hadden hun tol geëist in de vorm van helse pijnen in mijn lichaam. Op de koop toe was ik de nacht voordien in mijn maantijd terecht gekomen, waardoor ik bovendien getrakteerd werd op buikkrampen. Maar die nacht werd het anders. Enkele uren na het vallen van de duisternis, voelde ik mijzelf die nacht één worden met de rots onder mij. Alsof ik van vloeistof was en ik mij prima rond alle uitstekende stenen punten kon buigen. Die nacht zette ik voor het eerst mijn bril af (een mens doet gekke dingen in een poging de controle te bewaren) en ontspande. Zonder aankondiging verdween op een bepaald moment alle pijn in mijn lichaam. Sterker nog, mijn lichaam voelde hemels, heerlijk, zalig, warm, zacht, gesmolten, heel. Alsof ik in boven paradijselijke overgave terecht kwam (voor wie de kans heeft het stukje van Immaculee te zien zal begrijpen dat dit om min of meer dezelfde soort ervaring gaat, al was de mijn vanzelfsprekend van een andere grootte orde). Sindsdien vroeg ik mij af hoe ik dat ‘in godsnaam’ had geflikt?? Hoe was ik in deze totale overgave terecht gekomen? Je raadt het nooit, maar die nacht stond in het teken van dankbaarheid. Ik ging maw de nacht in, al biddend en dankbaar voor alles wat de Vision Quest mij had gebracht, voor alles wat ik in mijn jonge leven al mocht ontvangen en ervaren. Dankbaarheid opende… the power of my heart.

En nu ben ik dankbaar dat ook mijn hoofd eindelijk mee is in dit verhaal. Niet omdat ik zonder dat hoofd nergens zou komen, oh nee. Wel omdat dat hoofd mijn groeiproces, de weg naar mijn hart bij tijd en wijlen blokkeert op een manier dat de Vlaamse wegenwerken er nog een puntje aan kunnen zuigen!

The longest distance in the world is from the head to the heart (Lao tzu).

 

Recente berichten
Showing 6 comments
  • Anna berg
    Beantwoorden

    Een heel mooi en raak stuk.

  • Michaël
    Beantwoorden

    Prachtig stuk. Ik hoop dat ik ooit ook zo ver sta.

  • Raymon
    Beantwoorden

    Mooi hoe je dit weer allemaal omschrijft.
    Vooral het stuk over ‘compassie en vergeving’ zijn zo raak!
    Misschien een mooi onderwerp om nog eens een nieuwe post aan te wijden?(Ik hang aan je lippen).

    • Frouke Vermeulen
      Beantwoorden

      Fijn te horen Raymon. Ik ben even benieuwd als jij naar wat er zich nog zal aandienen in dit blog. Ik kies het nl niet rationeel. Het dient zich aan, op een schoteltje. Soms laat ik het passeren (te druk, geen zin, en dan is het maar goed dat ik het weer laat gaan denk ik), en soms neem ik het eraf, vertaal het en klaar. Geen knutselen aan de tekst, niet denken, gewoon rikketikketik, klaar. Wonderbaarlijk hoe dat werkt en het voelt heerlijk om er op die manier in mee te (mogen) stromen.

Reactie plaatsen

Typ en druk op Enter om te zoeken.